Elja Trum

Zelf bewaar ik meestal de beste foto's van een shoot (circa 10) in Jpeg in een aparte mapje op mijn Onedrive. Dan kan ik er altijd bij vanaf andere computers of mijn smartphone.

Exports doe ik verder altijd bewust naar mijn desktop, zodat ik ze na het verzenden of uploaden eenvoudig naar de prullenbak kan slepen.

Staat gewoon in het artikel, Paul.
De Leica SL3-P is per direct verkrijgbaar voor een adviesprijs van 5.990 euro.

Inderdaad. Ik gebruikte tot nog tot twee roll-up banners, met een volledige zwarte opdruk. Die waren 45 euro / stuk.

Helemaal zelf knutselen ging me nog wat te ver. Al is een groot stuk foambord met zwarte verf natuurlijk ook te overzien.

Maar ik denk dat dit praktisch is qua opbergen en eventueel meenemen en dat het er een stukje professioneler uit ziet.

Zoals ik al zei, fijn dat jij dat niet doet. En ik snap ook dat je als fotograaf boos wordt als iemand jouw foto zonder toestemming gebruikt.

Ik zit met Photofacts aan beide kanten van het verhaal. Mensen gebruiken mijn foto's, maar ik krijg ook berichten van Copytrack. Vaak over artikelen die al 15 jaar op de site staan met een minuscuul fotootje die een andere blogger destijds geplaatst heeft. Op een artikel dat in 15 jaar tijd 300 keer gelezen is.

En dan ben ik dus een halve dag bezig om de blogger van destijds te vragen of ie wel netjes toestemming had van de foto die hij destijds gebruikt heeft. Als ik hem of haar uberhaubt kan bereiken weet die ook echt niet meer hoe het precies geregeld was. En probeer maar eens een 15 jaar oud mailtje waarin je toestemming had terug te vinden - van 3 mailadressen geleden.

En nee, of alles goed geregeld was heb ik destijds ook heus niet gecheckt, ik was blij met een nieuw artikel dat door een andere hobbiest geschreven was.

Wanneer is een site commercieel? Photofacts kun je heus wel commercieel zien (tegenwoordig), maar ik ben gewoon gestart als hobbyblog en ik moest ook de regels leren kennen. Net als tienduizenden andere hobbyblogs die Copytrack mails ontvangen hebben.

Tegenwoordig houd ik het goed genoeg in de gaten en controleer ik nog of er toestemming is voor een foto als ik twijfel. In de meeste gevallen zijn de foto's uiteraard door de blogger zelf gemaakt.

Ik wordt al misselijk als er weer zo'n Copytrack mail binnenkomt: welke 15 jaar oude foto hebben ze nu weer opgedoken.

Ik heb ze serieus al gehad over bijvoorbeeld foto's van Zilveren Camera winnaars, waar ik dan een artikeltje over geschreven had - met de foto's rechtstreeks van de organisatie. Alles volgends de regels.

En als je dan je bewijs instuurt hoor je er niks meer van. Ook geen excuus 'onze fout, excuses voor het ongemak'.

Die artikelen schrijf ik dan ook al niet meer tegenwoordig: teveel gedoe.

Ik denk dat er genoeg makers zijn die op alles maar gewoon ja zeggen. Het kost de maker geen moeite, die int gewoon het geld.

Facebook foto's is denk ik te lastig voor Copytrack om degene die het geplaatst heeft te benaderen. Anders twijfel ik er niet aan dat ze daar ook achteraan zouden gaan.

Er zijn genoeg kleine websites (Wordpress sites bv) waar ze wel achteraan gaan.

Mijn mening is dat je als fotograaf gewoon een mail kunt sturen met het verzoek de foto te verwijderen of ervoor te betalen. Al weet ik dat er genoeg fotografen zijn die daar anders over denken.

Nu krijg je uit het niks ineens een rekening van honderden euros om je oren, ik vind het een verachtelijke manier van zaken doen. Als je er tegenin wilt gaan sta je 1-0 achter en een advocaat die het wellicht voor je kan oplossen kost minstens zoveel. Dus is betalen vaak de snelste optie zonder gedoe.

Ik denk dat het merendeel van de mensen die zo'n claim krijgen zich er werkelijk niet bewust van waren dat ze iets fout deden. Het percentage dat opzettelijk een foto 'steelt' is -volgens mij- erg laag. Als ze geweten hadden dat het niet mocht hadden ze het niet gedaan.

Ik heb een gruwelijke hekel aan bedrijven zoals deze Copytrack. Zij gaan keihard achter iedereen aan en het is aan jou om hun beschuldigingen te ontkrachten.

Ik heb al een aantal 'schendingen' van hun gehad. En dan moet ik gaan uitzoeken hoe ik (of de blogger die het artikel waar het over gaat gemaakt heeft) ooit aan die foto gekomen ben. Soms weet ik dat nog te achterhalen (bv een persbericht, een winnaar van een wedstrijd waar we over geschreven hebben, oid), soms niet. Dan is het gewoon betalen. Valt niet echt tegenin te gaan.

En dan weet ik nog hoe het hoort, maar er zijn veel hobbiesten die dikke rekeningen krijgen omdat ze in hun onwetendheid een foto van het internet geplukt hebben. Voor hen zijn die honderden euros een dure lesschool. Voor foto's die met geluk door 25 bezoekers gezien zijn.

Ja, in de praktijk is een goedkope reflector van een paar tientjes ook vaak voldoende, maar alleen al de eenvoud waarmee je dit opzet vond ik het wel de moeite waard.

Niet de hoogste prio voor je fotografiesetup in de studio, maar een nice-to-have.

Apple Time Machine kun je op meerdere drives laten werken.

Je interne drive zal een stuk sneller zijn als de externe in de hub, maar voor foto-opslag is het helemaal prima (en nog steeds erg snel).

Je mist mijn punt. Het gaat niet om de goedkoopste, maar de beste optie. De Mac Mini is beter dan veel computers van 2.000 euro terwijl je hem in huis haalt voor 600 euro.

Het duurste is niet altijd de betere keuze.

Ahja, herkenbaar. Ik vind Finder ook niet zo handig werken als de Verkenner van Windows (er zijn alternatieve voor Finder te vinden). En voor het standaard kladblok kun je inderdaad ook beter een alternatief zoeken (ik gebruik Sublime Text, maar er zijn er duizenden).

Ik gebruik beide besturingssystemen al jaren naast elkaar en beide hebben zo hun voor en nadelen.